Camino de la Plata 2016

De Via de la Plata is een hele lange camino binnen Spanje en ook wel genoemd de Zilverroute. Deze route werd in de middeleeuwen gebruikt door christenen om vanuit Zuid Spanje en Noord Afrika naar Santiago de Compostela te gaan. De route loopt van Sevilla via Merida, Salamanca, Zamora en Orense naar Santiago over een lengte van 1000 km. Deze lengte van 1000 km wordt niet in zijn geheel toegewezen aan "de Plata". 

Er van uitgaande dat de pelgrims in het verleden per boot aankwamen werd er voet aan wal gezet in, onder andere, Cadiz. Vanaf Cadiz werd dan naar Sevilla gelopen. Deze camino werd de Via Augusta genoemd omdat deze weg het begin van een route naar Rome was en vernoemd is naar de Romeinse keizer Augustus. In mijn geval dient deze camino Augusta om in Sevilla te komen en doet daar 171 km over. 

De originele Via de la Plata loopt van Sevilla naar Astorga in het noorden om daar aan te sluiten op de camino Frances en dan verder te gaan naar Santiago de Compostela. Omdat ik de Frances al heb gelopen kies ik er voor om even vóór Granja de Moreruela linksaf te slaan richting Ourense en de weg te vervolgen op de Camino Sanabrés. Deze route wordt de camino Sanabres genoemd en leidt naar Santiago de Compostela. De route van Sevilla tot Santiago de Compostela via Ourense is ongeveer 1000 km 

De totale route van Cadiz naar Santiago de Compostela via Ourense is dus ongeveer 1170 km en verdeeld over 3 camino's zoals op de volgende link goed te zien is: Mapa Camino Santiago

Sevilla, mooie grote stad met een heleboel bezienswaardigheden. Natuurlijk de kathedraal maar ook de mooie binnenstad met heel veel oude gebouwen, de oude Moorse wijk Triana, la Giralda een hoge toren die naast de kathedraal staat en veel meer. Deze laatste toren is vroeger tijdens de Moorse bezetting van Spanje rond 1180 gebouwd als grootste minaret ter wereld. De kathedraal was toen nog een moskee en is later verbouwd tot wat hij nu is, de grootste kathedraal van Spanje. De dag begint hier in de ochtend rond 10 om te ontbijten in een bar aan de Alameda de Hercules. Dit is een groot langgerekt plein waar allemaal terrasjes en cafés zitten. Voor €2,40 heb je hier een ontbijt van een geroosterde baguette met boter en jam met natuurlijk de heerlijke café con leche. Het is hier een geliefde losloopplaats voor honden iets wat een klein hondje niet overleefd heeft. Zijn vrouwtje achternalopend naar de dierenarts, die daar aan het plein zit, werd hij niet gezien door de grote BMW die de hoek om kwam. Een kort gilletje is het laatste wat Ik van hem hoorde nadat er twee wielen over hem heen waren gereden. Hierna een eind door de stad gewandeld. Een bezoek gebracht aan een markthal waar je de vreemdste dingen ziet bv een grote bak met allemaal slakken, Caracoles, er in die tegen de binnenkant van de toonbank omhoog lopen. Vreemd gezicht hoor. In de middag sluiten de meeste dingen en wordt er siësta gehouden. Het wordt dan, zelfs hier, een stuk rustiger op straat. Tijd om maar even een lounche-café op te zoeken in de buurt van mijn hostel, Redhouse, waar ze heerlijke bagels hebben. 's Avonds wordt er echt laat gegeten. De meeste restaurants zijn al niet voor 8 uur open en de meeste mensen komen pas binnen tegen 9 uur. Heerlijk gegeten in een restaurantje achter de kathedraal met de naam Casa Tomate en hierna om de hoek maar een biertje genomen bij Bodega Santa Cruz. Echt een bezoekje waard deze tent. Niet vanwege de bierprijs van €1,20 maar de hele inrichting en de mensen die er komen. De rekening wordt met krijt voor je op de bar geschreven, handig! Het is half twaalf op een doordeweekse dinsdagavond en het is stampvol etende, drinkende en schreeuwende Spanjaarden en zo mogelijk nog met spelende kinderen tussendoor. Prachtig! Bezoek waard! Hier aan de praat gekomen met een Deen waar later een Fin bij kwam staan en met z'n drieën kwamen we ook weer aan de praat met een Frans Baskisch echtpaar waarbij weer een ander Nederlands echtpaar bij moest tolken omdat zij de enigen waren die redelijk Frans spraken. Prachtige avond gehad daar! Teruglopend naar huis de weg kwijtgeraakt en er een uur over gedaan om door de steegjes en pleintjes thuis te komen. Gelukkig is het droog! Morgen begint te Plata. 

Zo, de kop is er af. Op de Alameda de Hercules m'n laatste ontbijtje gehad en hierna naar de dichtstbijzijnde brug over de Gualdalquivir gelopen. Twee grote bruggen over en ik zit weer op de route die eigenlijk bij de kathedraal begint. Omdat ik tegen het noorden van Sevilla aanzit heb ik geen zin om eerst naar de kathedraal in het zuiden van het centrum te lopen om vervolgens weer naar het noorden te lopen. Het moet wel een beetje zin hebben voorzover je hier van zin kan spreken :) Op het moment dat ik aansloot op de bestaande route zag ik al gelijk anderen lopen. Voor het eerst sinds Cadiz! Eerst een paar Engelse mannen gepasseerd die maar 2 weken lopen en dan terug naar huis gaan om vervolgens een maand later weer 3 weken te gaan lopen. De volgende die ik tegenkwam was een Japanner met een kunstbeen. Ongelofelijk maar waar, even met de man in gebrekkig Frans gesproken, en hij bleek ook al de Frances zonder problemen te hebben gelopen. Vervolgens nog een Duitser en daarna een vrouw die ik via Facebook al had "gesproken". Een Franse vrouw die in Nederland woont, toch toevallig dat je elkaar dan toch nog op zo'n tocht tegenkomt. Al gauw komen de eerste Camino-borden al in zicht. Zijn bekende borden en worden in heel Spanje gebruikt om gevaar aan te duiden van wandelaars op de weg. Al gauw hierna het platteland op en de uitgestrekte wegen op die kilometers ver voor je uit lopen. Vlak voor Guillena, het was vandaag een redelijk korte route van 22 km, was door regenval een probleempje ontstaan. De weg was overspoeld door een beekje wat een beetje te breed was geworden. Via de weg was er droog niet door te komen. Links en rechts een korenveld en als ik daardoorheen zou moeten gaan zou ik kletsnat zijn door de regen van afgelopen nacht. Vlak naast de weg was men al bezig geweest met pallets en andere stukken hout maar dat was niet allemaal even stevig. Een en ander opnieuw opgebouwd en mbt overhangende takken en het hout in het water kon ik over de beek komen. Droog, aan de overkant! Ik wist dat de Japanner achter me zat dus maar even op hem gewacht om hem te helpen. Bleek later dat dat best wel nodig was want zo buigzaam was z'n been niet. Ik kon hem niet verstaan maar hij keek wel heel blij toen hij aan de overkant was :). 3 Km verder was het dorp Guillena waar ik zou overnachten. Klein dorpje met een albuerge en een hostel waar ze een combi met kamer+diner+ontbijt aanboden. Er werd goed over geschreven dus hier maar een kamer genomen. Ik zit hier heerlijk op het terras nu dit verhaaltje te schrijven nadat ik het dorp al een keer door ben geweest. Niet de moeite waard!

 

Het was vandaag niet zo'n lange route, maar 17,5 km, dus dat was wel even lekker. Toch bleek het achteraf wel allemaal omhoog te gaan, niet erg maar net genoeg om te voelen. Het eerste stuk ging over een zandpad langs een olijven boomgaard en daarna gingen we een natuurgebied in waar je achterna werd gezeten door koeien. Waarschijnlijk allemaal erg nieuwsgierig want ze liepen in een lang lint achter me aan. Het pad in dit natuurgebied was een door de regen uitgeslepen geul in de klei waarin allemaal rolstenen lagen. Was niet erg gemakkelijk lopen ook al omdat het behoorlijk warm begint te worden. Na een uurtje of 4 lopen aangekomen in Castilblanco de los Arroyos en een Casa Rural (pension) opgezocht. Het adres had ik van een forum op internet van iemand die hier een maand terug heeft gelopen en het scheen een goed verblijf te zijn. Zag er inderdaad keurig netjes uit en ik was de enige. Wasje gedaan en daarna in het dorp een terrasje opgezocht. Van Duitsers die ik van de dag ervoor kende hoorde ik dat zij anderhalf uur bij de albuerge hadden moeten wachten voordat ze naar binnen konden omdat daar alle tijd werd genomen met inboeken. Er kon maar 27 man in dus dat ging wel heel langzaam! Bijkomend probleem was dat er veel Italianen en Fransen tussen zaten en die zijn altijd bang dat er geen plek meer is dus proberen in dat soort gevallen vaak voor te kruipen. Heb ik allemaal geen last van :) Morgen een lange dag, 29 km. Net vervelende ervan is dat de eerste helft over de weg weg gaat en langs industrieterrein. De meeste mensen die ik spreek nemen morgen een taxi en overbruggen op die manier de eerste 14 km. Foei :)

 

Gisteravond al van velen gehoord dat ze met de taxi naar de ingang van het park zouden gaan en vanaf daar beginnen met lopen. Ze vonden het te bezwaarlijk om 16 km aan de kant van de weg te gaan lopen, was te veel en te lastig lopen. Vreemd! Er waren 's morgens inderdaad niet zoveel wandelaars te zien op de weg want er waren al 3 taxi's vol langsgereden. Toch maar flink doorgelopen nadat ik bij de laatste bar een ontbijtje had genomen. Na 2 uur en 45 minuten was ik bij de ingang aangekomen nadat er toch nog wel een aardige klimmetjes in de weg zaten. Het was inderdaad een mooi park. Er waren geen beesten te zien en de enige beesten die je zag waren koeien maar dan wel hele mooie bruine :) Ook staan hier honderden kurk-eiken die vroeger werden gebruikt voor de wijnflessen. Omdat hier nu kunststof of schroefdop wordt gebruikt staan deze bomen hier niks te doen, de markt is ingestort. Vroeger werd van de stam de bast afgeschraapt en vervolgens groeide deze in 5 jaar weer aan voor de volgende kurken. Ook is het hele park bezaaid met hoge bloemen die ze Lilly of the death noemen. Hoe de bloem in NL heet weet ik niet maar ze zijn wel mooi. Na 15 km en wat overstroomde paden ben ik bij het einde aangekomen. Werkelijk het einde, recht omhoog een berg op met handen en voeten. Een klim van 150 meter strak omhoog, in de regen. Verschrikkelijk. Maar eenmaal boven was er wel een mooi uitzicht dat dan weer wel :). 1 km verderop boven op de bult was het dorp en daar maar gauw een terrasje opgezocht om even wat vocht bij te vullen. Zelf even een wasje gedaan en omdat het regende wilde de eigenaresse van het restaurant wel even de droger aanzetten. De was is nu droog dus ga ik maar naar bed. Doeiiii

 

Een beetje bijgekomen van de grote klimpartij gisteravond vanmorgen weer vertrokken. Heb in een hostel geslapen waar ook een Deense vrouw en een Engelse man sliep. De laatste was op de fiets. Met z'n 3en gegeten en goed geslapen in een aardige kamer met een prima bed. Ik had het idee dat de grootste klimpartij gisteren wel afgelopen was maar het ging vandaag gewoon weer verder, terug het park in en de berg op. Ik wilde vandaag 2 routes op een dag lopen omdat de eerste route maar 14km was en de 2e 21. Dat zou prima gaan als het maar niet te bergachtig zou worden. Het is een prachtig park, heel mooi wandelweer met een lekker koel briesje en de weg op en neer. De 14 km deed ik 4 uur over, langer als ik had gedacht. Onderweg kwam ik de Luxemburgse en de Fransman weer tegen en met drie zijn we verder gelopen. Bij veel dorpen zie je hier hele velden met solar schermen om stroom op te wekken. Duizenden schermen! Schapen en geiten alles ligt hier langs de weg in de wei. Ook komen de eerste varkentjes voor de iberico ham al in beeld. Honderden lopen er hier in de wei, een mooi gezicht. Halverwege was een groot benzinestation met restaurant en terras waar we heerlijk een half uur hebben gezeten. Door de warmte is het wel erg zwaar om zo'n lange dag te maken. Na een uurtje kwamen we aan in Monesterio waar we hebben geslapen bij eer parochiale albuerge. Heerlijk wat een verademing toen we daar aankwamen. Kregen gelijk een koud blik bier aangehouden, het was er heerlijk koel en maar 2 man binnen terwijl er plaats voor 16 was. Met z'n 3en hadden we een kamer maar jammer dat Claude, de Fransman, snurkt! ????

 

Vandaag kon je echt zien dat we in de provincie Extremadura zijn aangekomen. Het eerste gedeelte van de dag was bijna Engels met stenen muurtjes en slingerpaadjes door de weilanden met mooie bomen en varkentjes er onder. Daarna begon de grote uitgestrekte vlakte die deze provincie kenmerkt. Zoals ook de meestal in het noorden heeft ook deze provincie hier zover als je zien kan allemaal grasland, maar wel heel heuvelachtig bezaaid met bloemen. Mooi om te zien! Een villa langs de weg heeft een bord aan de ingang hangen met de mededeling dat we nog 889km naar Santiago moeten dus we schieten al op. Bij een beekje aangekomen zien we Claude met de voeten in het water zitten om af te koelen. Ook hier moeten we over stapstenen hier het water over waarbij hij ons helpt. Later blijkt ons waarom hij daar zit af te koelen, hij heeft een ontsteking in zo'n linkerbeen gekregen en moet van de dokter stoppen. Heel jammer want het is een leuke man. Verderop, in de buurt van het dorpje wat we al een uur in de verte zien liggen, stopt een auto voor ons op het pad en een man wijst ons op een plaats om te overnachten en deelt folders uit. Duidelijk is dat ook hier de werkeloosheid hoog is en de eigenaren van de albuerges de mensen van de weg af slepen om ze binnen te krijgen. Maar goed, achteraf blijkt het een prima slaapgelegenheid te zijn, met zwembad. Laat ik nou net geen zwembroek bij me hebben ????